Kent çeperinde yaşam fikri, tarihin her döneminde gözlenen bir yaşam formudur. Bu durum belirtildiği gibi kentleşmenin doğal sonuçlardan biridir ve kökenindeki kentten kaçma isteği hep var olmuş, sadece farklı dönemlerde nedenleri değişmiştir. Aşırı kentleşme her koşulda karşıtına istek doğurmuş ve kentten kaçışı beraberinde getirmiştir. Bir süre sonra bu durumun da doygunluğa ulaşmasıyla yeniden kente geri dönüş gerçekleşmektedir. Bu bağlamda kentte yaşam ve çeperde yaşam arasında tarihsel süreç boyunca birbirini izleyen bir salınımın varlığı gözlenmektedir. Öte yandan dünya tarihinde insanoğlunun doğayla olan ilişkisi için en önemli kırılma noktasının Sanayi Devrimi olduğunu söylemek mümkündür. Bu süreçten çok kısa bir süre sonra söz konusu kopuşun sıkıntıları yavaş yavaş farkedilmiştir. 21.yüzyılda da pandemi, doğayla yaşamayı unuttuğumuzu bir kez daha hatırlattı denebilir. Doğayla birlikte, uyum içinde ve geleceğe dönük yaşamayı tekrar öğrenirken, sanayileşme sonrası bu soruna çözüm önerisi getiren kentleşme önerileri bize ilham olabilir.

19.yüzyılın ortalarında Batı Avrupa’da endüstriyel kente tepkiler, bir yandan orta sınıfın kent dışına hareketini, diğer yandan ise kentsel yoğunlaşmanın çaresini arayan mimar ve plancılar tarafından yaşam standartlarını iyileştirecek konut alanı önerilerini beraberinde getirmiştir. Kentin yoğun dokusunun dışında, çeperlerde ya da daha dış bölgelerde geliştirilen bu bahçeşehirler, sonraki dönemin banliyö yerleşimlerinin de temelini oluşturan ve doğayla birlikte bir yaşam felsefesi üretmeye çalışan farklı örneklemler sunar.

Robert Owen‟ın “New Harmony” (1825), Charles Fourier‟in “Phalanstere” (1841), Etienne Cabet‟in “Icarie” (1856), Godin‟in “Familistere de Guise” (1860-1890) ve belki de en bilinenleri olan Ebenezer howard’ın Bahçeşehir fikri (1898) gibi ütopyaların yanı sıra

New Lanark yerleşmesi (1800, Glasgow), Saltaire tekstil fabrikası kenti (1853, Leeds), Colonel Ackroyd‟un kurduğu Copley (1853) ve Ackroyden (1861), George Cadbury’nin çikolata fabrikasının yanına kurduğu Bournville (1880, Birmingham), Chicago’da Moltimer Pullman’ın kurduğu Pullman Köyü (1880), Lord Leverhulme’un Port Sunlight’ı (1888, Mersey/Birkenhead), Almanya’da Alfred Krupp tarafından kurulan banliyöler (1906, Essen/Ruhr), Letchworth (1904, Hertfordshire-İngiltere), Hampstead (1909, Londra-İngiltere), Welwyn (1919, Hertfordshire-İngiltere), Margaretenhöhe (1906, Essen, Almanya), Hellerau (1906, Dresden, Almanya), Forest Hill Gardens (1910, New York, Amerika), Radburn (1928, New Jersey, Amerika), Kiefhoek (1925, Rotterdam, Hollanda), Weissenhofsiedlung (1927, Stuttgart, Almanya), Siemensstadt (1929-1931, Berlin, Almanya), Westhausen (1929, Frankfurt, Almanya), Dammerstock (1927-1929, Karlsruhe, Almanya) gibi pek çok gerçek yerleşim,

kentlerdeki sağlıksız koşullara alternatif olmanın yanı sıra kent dışındaki alanlarda kendine yeterli tesislere sahip olmayı, bireyselleşmeye karşı komünal bir hayatı ve dayanışma bilincini oluşturmayı hedefleyen önerilerdir. Bunun da ötesinde amaç insanları, erişilebilir, fakat yoğunluğun az olduğu yerlere çekerek; düşük maliyetli, geniş bahçeli, kır ve kent yaşamının tüm avantajlarını birleştiren, sağlıklı ve yaşanabilir yerleşmelerin oluşturulması, doğayla sarılmış ve onunla iç içe yaşayan kentsel alanlar geliştirilmesidir.